Het doorlopen van alle seizoenen

‘Om écht iets te leren moet je alle seizoenen een keer doorlopen hebben’

 
Aan het begin van mijn loopbaan vertelde mijn leidinggevende me dit. Het was mijn tweede functie, ik was een jaar of 26 en ik heb ongeveer 300 keer overwogen te stoppen met dat werk. Haar woorden drongen niet écht tot me door, maar ze verplichtten me moreel wel om het een jaar de kans te geven. En om geduldig te zijn en mild voor mezelf. Om tijd te nemen.
 
Ik bleef drie jaar en maakte vanuit daar nog een aantal mooie carrière stappen. Telkens met ongeduld, strengheid voor mezelf en met gebrek aan tijd. Na deze leidinggevende heb ik nog vele goede gehad. Maar geen één was zo verstandig om me te laten zien dat ik geduld moest hebben, mezelf tijd mag geven en mild mag zijn voor mezelf.
Ik pak nieuwe dingen op zonder er heel lang over na te denken. Bijna impulsief. Ik maak vervolgens hordes fouten, accepteer geen kritiek en als ik struikel schreeuw ik tegen anderen dat ze me pootje hebben gelapt. Dan moet je ook van goeden huize komen om advies te geven, dat snap ik wel. Mijn eerste leidinggevende is een slimme en sterke vrouw. Ik heb na haar alleen nog mannen als leidinggevende gehad. Veel van geleerd. Maar geduld, tijd en mildheid leerde ik niet van hen, daar had ik nog een paar seizoenen voor te gaan.
 
Ik ben een harde tante, een sterke vrouw, goed gebekt en succesvol. Dat is de buitenkant.
De binnenkant is één grote mislukkeling. Laten we het gepsychologiseer even achterwege laten. Voor de vaart in dit verhaal is het beter dat je accepteert dat wat je ziet, niet is wat er in mijn hoofd omgaat. In vliegende vaart, ongeduldig, hard en met altijd te weinig tijd doorloop ik mijn leven in reuzestappen met het continue gevoel van mislukking in me.
 
De burnout waar ik op 2 november 2017 letterlijk in viel was een implosie van mislukking. Zes maanden aan een stuk was ik een wrak, volkomen hulpbehoevend.
Vanaf mei begon ik aan de grote terugkeer in het leven en wie me afgelopen zomer heeft meegemaakt weet ‘she’s back’!!
 
En dat was dan mijn burnout. Klaar, deksel er op en door. Ik ging verder met wat ik altijd deed en dus kreeg ik wat ik altijd al kreeg.
 
Dat de herfst nog moest komen, vergat ik voor het gemak en niemand vertelde het me. Ik had een reuze leuke zomer waarin ik nieuwe mensen leerde kennen, waardevolle vriendschappen smeedde en bestaande vriendschappen verdiepte. Ik werkte weer als vanouds en was ‘weer helemaal mezelf’.
Yeah right!! Ik zat op een piek, na het overleven van een heel diep dal. Geen balans, nog niet alle seizoenen doorlopen………..
 
Er was zeker feedback vanuit mijn omgeving. Mensen die zich zorgen over me maakten, mensen die blij waren dat ik weer meedeed. En mensen die me minder goed gezind waren. Of dat jaloezie is of iets anders, geen idee. Ik zag het in elk geval over het hoofd.
Ik ben haastig, streng, sterk en onzeker. Ook ben ik goed van vertrouwen en ik zie over het hoofd dat mensen ook gemeen en manipulatief kunnen zijn. Er werd aan mijn stoelpoten gezaagd, ik werd voor gek versleten en mijn gedrag werd veroordeeld. En ik had het niet in de gaten. Ik bleef mijn nieuw herwonnen energie vrijelijk delen met iedereen in mijn nabijheid. En ik gaf meer weg dan ik had, dus de roofbouw was weer begonnen.
 
De zomer was écht tof en op vakantie in Italië boekte ik voor oktober deze trip voor mezelf. Ik bezocht het huis met mijn gezin, bevond het dorpje slaperig genoeg. Het huis staat achterop een erf en als ik zelf niet naar buiten ga, zie of hoor ik de hele dag niks of niemand.
Waarom ik dit wilde? Ik had het je in juli niet kunnen vertellen. Ik heb de afgelopen maanden verteld dat ik ging uitrusten, ging schrijven, ging zaaien voor mijn bedrijf YpsiliX, mijn burn-out ging afsluiten, vakantie ging vieren. En ik heb niet gejokt, ik doe het allemaal hier.
Maar ik doorloop ook de herfst, want die kwam er tenslotte ook nog aan.
 
Na de vakantie ging ik weer aan het werk, business as usual. Ondertussen brokkelde zowel vriendschappen als familiebanden onder mijn handen stuk. Ik werd gekwetst en totaal onderuit geschoffeld uit totaal onverwachte hoeken. Ik snapte er niks van.
Maar na twee seizoenen van verlamming en hulpbehoevendheid was ik niet van plan mijn topsnelheid te verlaten. Ik had me verdorie niet uit een burn-out geknokt om vervolgens te voldoen aan andermans verwachtingen, eisen en aannames. Vol ongeduld draafde ik door. Het gevoel van mislukking was er weer en steeds vaker dacht ik: ‘ik houd dit helemaal niet vol’.
 
En dat is ook zo. Ik had dit ook niet volgehouden. En op de een of andere manier wist ik dat afgelopen zomer al. En gelukkig had ik de wijsheid om in de herfst, het laatste seizoen van een bijzonder jaar, een casa in Italië te huren. De snelheid er uit, de rust in en terugkijken. Balans vinden.
 
In juli wist ik niet wat ik nu weet en ervaar. Hier, met mezelf en op mezelf voel ik me helemaal niet mislukt. Ik heb tijd, ik heb rust, ik ben mild voor mezelf. Ik ben een groepsdier en zal dat ook blijven. Maar hier, zonder de ogen van anderen, zonder de oordelen van anderen en zonder verwachtingen van anderen hoef ik niet op mijn hoede te zijn. Ik mag hier fouten maken zoveel ik wil: ziet toch niemand en ik heb er zelf eigenlijk helemaal geen last van als dingen niet meteen lukken.
Ik kan het hier prima vinden met mezelf en heel eerlijk gezegd voel ik mezelf op dit moment bijzonder goed gelukt.
 
Ik rust uit, ik schrijf, ik zaai voor YpsiliX, ik sluit een klotejaar af en ik vier vakantie. Alle seizoenen bijna doorlopen. De snelheid is er uit, het ongeduld is er af en de strengheid is minder rigide. En ik heb geen anderen om me heen, dus mijn stoelpoten blijven op dezelfde hoogte. Ik hoef niet op mijn hoede te zijn, want wat mensen thuis van me vinden krijg ik hier niet mee. En wat de mensen hier van me vinden versta ik niet. Voor het eerst in mijn leven deal ik alleen met mijn eigen oordeel in mijn eigen tempo. En ik vermaak me prima met mezelf.
 
Als je alle seizoenen een keer doorloopt én doorleeft bereik je misschien wel balans. Wie weet……