La dolce vita

Mijn vakantie begon half april al. Sinds 17 april 2019 is mijn loondienstverband opgehouden en dus heb ik de afgelopen 3 maanden lekker aan gekeuteld in en rondom huis. Dat neemt niet weg dat ik volop zin had in onze gezinsvakantie. Geen last van schuldgevoelens omdat ik niet werk en wel behoefte aan die paar heerlijke weken exclusieve aandacht voor elkaar. En we zouden naar Italië! Doen we al jaren en ik ben verliefd op het land, op de mensen, op het eten, op het weer, op de cipressen en pijnbomen. Ik roep al enige tijd dat ik de Italiaanse taal ga leren, zonder dat ik mezelf iets opleg. Ik oefen af en toe wat woordjes en als ik in Italië ben, koop ik een plaatselijke krant. Italiaans spreken en lezen gaat me nog niet zo goed af. Italiaans eten, drinken en leven des te beter.

De heenreis verliep als een zonnetje. We zitten vroeg dit jaar en dus doorkruisten we Nederland, Duitsland en Zwitserland volledig probleemloos. In Duitsland aten we pretzels en in Zwitserland plaste zoonlief voor twee euro om vervolgens een Zwitserse frank terug te krijgen. Zowel de kinderen als ik vermaakten ons in alle rust met een beetje lezen, muziekje luisteren, dutjes doen en filmpje kijken. De man des huizes zette in Nederland zijn voet op het gaspedaal, om er hem vervolgens pas bij Milaan weer af te halen. That is………… na een paar stops uiteraard. Wel het liefst zo min mogelijk, want van koffie drinken moeten we alleen maar meer naar het toilet en rustig wat eten onderweg is een overschatte bezigheid. En dus reden we ’s ochtends om 10 uur weg om tegen 22.00 uur aan de Italiaanse maaltijd te zitten in ons overnachtingshotel bij Milaan. Geen zeurende kinderen, geen chagrijnige vent. Dag 2 verliep via een stop bij de Autogrill (wijn inslaan!!) ook vlekkeloos en aldus kwamen we laat in de middag aan op onze eindbestemming in zuid Toscane.

De camping is reeds bekend, want we zaten hier twee jaar geleden ook. Dat jaar kregen we een half uur voordat we op onze plaats van bestemming waren stukken aan de auto en mochten we bovenop de sleepauto mee in onze oude brik zonder airco. Vervolgens heeft ons eigen vervoer twee weken in een Italiaanse garage gestaan en is manlief een week bezig geweest om het vervangend vervoer geregeld te krijgen. Dat heeft de vakantiepret niet gedrukt. Wel kennen de kinderen en ik de camping en haar directe omgeving op ons duimpje en hebben we wat minder gezien van de omliggende bezienswaardigheden. Genoeg te beleven dus voor een tweede keer. En mocht het in de nabije omgeving tegenvallen, dan zitten we zo bij het Trasimenomeer waar we vorig jaar eerst met het gezin waren en waar ik later nog twee weken alleen heb doorgebracht.

De tent is zo’n beetje ingericht, de eerste pizza is gegeten, de eerste fles Lambrusco is soldaat gemaakt en de eerste nacht op de camping is gepasseerd. En ik zit als een godin in Italië de eerste ochtend achter mijn laptop, terwijl de hele camping nog in rust is. La dolce vita!

10 juli 2019