Maindfoel

3 juli 2019

Maindfoel

Ik kan liefdevol en krachtig ademen naar mijn linker- en rechter eierstok. Zo, de helft is reeds afgehaakt (zomaar een wilde gok).

Tegen mijn eigen gekte en hormoonyoga heb ik niet zo veel bezwaar. Gewoon niet te veel over nadenken, maar doen. Nadenken maakt alles in het leven vreemd, absurd en raar.

De yogajuf is geweldig. Serieus in haar vak en onbedoeld vaak heel grappig, geen fitgirl, geen zwever, geen oeverloos gepreek. Gewoon lekker krachtig ademen, oefeningen doen en de belofte dat het allemaal ooit gaat lukken. Tenminste, als we trouw blijven komen elke week.

Na de yoga drink ik koffie (mét cafeïne en ik rook ook een sigaret) en ik kijk wat voor me uit. Ik signaleer heel rustig elk op zichzelf staand en gelijk ook samenhangend geluid.

Ik zie mijn hondjes liggen, een vlieg die zich wast, een mier, een bij. Ik zie niks en tegelijkertijd een heleboel. Ik ben niet gelukkig, niet sip, niet blij, niet chagrijnig. Ik ben normaal en op een bijzondere manier neutraal.

En even, heel even ben ik maindfoel.