Midlife, second life of saliethee?

Inmiddels ben ik al een week naar mijn eigen navel aan het staren in Italië. En het doet me goed! De rust, het gebrek aan prikkels, meditatiemuziekje op. Ik schrijf, ik wandel, doe wat boodschapjes en houd m’n casa aan kant.
Ik ben het nog niet beu hier, maar ik merk wel dat mijn nuchtere, pragmatische kant zich laat roeren. Is al dit bezinningsgedoe niet gewoon een uiting van de grote midlifecrisis?
 
De vraag stellen is het antwoord geven.
Na twee dagen ‘la tranquilla vita italiana’ werd ik na drie maanden weer geconfronteerd met mijn vrouw-zijn. Oldskool met maandverband en tampons in de weer, een stramme rug en vreetbuien. Hoeft van mij niet persé meer, maar stiekem dacht ik toch: ‘jeuh, nog geen overgang voor mij’.
Voor de zekerheid stook ik salie in mijn casa, want dat werkt zuiverend. En ik maak er thee van. Niet heel lekker, maar het schijnt te helpen tegen opvliegers. Thuis hoef ik dat soort dingen allemaal niet te doen: ze lachen me uit en noemen me een zweefteef heks. En ik mis dat soort eretitels hier: het houd me met twee beentjes op de grond. Ik heb een leuk leven, mooie en lieve kinderen en een man thuis die het al 26 jaar uithoudt met me. En ik, ik zit hier een beetje te mijmeren over een ander leven, nieuwe dingen, ervaringen en mijn passie leven. Op zoek naar zingeving in het tweede deel van mijn leven: hoe cliché kun je zijn??
 
Als je second life opzoekt, kom je uit bij een spel. Ik ken het alleen qua naam en het is niet wat ik bedoel met ‘second life’.
Ik heb een groepje erg leuke midveertig vriendinnen om me heen. Drie ervan zijn gescheiden. Eén ken ik zelfs niet getrouwd en in een relatie. Ik ken haar alleen als alleenstaande mama van twee mooie kinderen. Een hoop humor heeft ze en ze worstelt zich het leven door. Afgelopen zomer kwam ze stomdronken op haar hakken nog een wijntje bij me drinken. En ik weet wel dat ik haar leven idealiseer. Ze zou blind met me ruilen. Maar hoe jaloers ben ik soms op haar. Ze scharrelt wat rond, zorgt goed voor haar kinderen en hoeft geen verantwoording af te leggen aan een vent. Een stoer wijf vind ik haar en als ik hier in Italië in mijn eigen twijfels verzand, stuur ik haar een appje. Ze adviseert me wijn te drinken en chocolade te eten. Kijk, dát zijn de betere adviezen!
Twee vriendinnen ken ik wel nog in hun getrouwde leven. Inmiddels gescheiden en allebei een second life begonnen met een andere vent. De één is er van opgebloeid, van de ander weet ik het niet zeker. De opgebloeide mag ik graag als voorbeeld nemen: hoe gaaf is het om gewoon nog een keer opnieuw te kunnen beginnen, straalverliefd te zijn en te genieten van het tweede deel van je leven?
Dan heb ik nog een aantal getrouwde vriendinnen over. Ze variëren in karakter en de vriendschapsvorm is bij allemaal anders. Ik zou geen keuze kunnen maken, ze zijn allemaal mijn lievelings.
Ik heb sinds kort een vriendinnetje bij, klein van stuk maar un piccolo diavolo. Ik spreek haar helemaal niet vaak, maar we hebben lól. En we verwerken allebei onze burnout: dat schept ook een band. Zij appte me deze week dat ook duveltjes dipdagen mogen hebben.
Dan heb ik twee bff’s die ik heel vaak zie en spreek. We worstelen alle drie met onze midlife en ander gedoe. We hebben alle drie een leuke vent thuis, maar ook onze relatiedips, onzekerheden en behoefte aan ruimte en aandacht van anderen.
Mijn namasté bitches lachen zich rot als ik mijn oog weer eens laat vallen op een jonger exemplaar. Ook hierin ben ik reuze cliché. Het is zonder uitzondering een intelligente vent, groot (mijn eigen man is nogal klein van stuk) en de ontrouw straalt er van af.
Ik smeed een vriendschapsband, voer eindeloos goede gesprekken en zit ondertussen straalverliefd te zijn. Hij laaft zich aan mijn aandacht en ik aan de zijne. Vervolgens weet hij niet hoe snel hij weer naar zijn eigen moeke moet, want zo’n midlifevrouw is ook maar ingewikkeld gedoe. En ik vind zo’n jonkie uiteindelijk ook alleen maar leuk met een biertje erbij. In nuchtere toestand istie gewoon nog niet ‘af’.
 
De man uit mijn eerste leven is zachtaardig, zorgzaam én word stoerder naarmate de jaren verstrijken. De midlife heeft geen vat op hem. Vrouwen verschrompelen en verschralen vind ik. Mannen bloeien op……. of ze ontwikkelen een bierbuik en zitten gezapig op de bank. Dát is de reden waarom ik blij ben als die jonge Adonis weer vertrekt naar zijn eigen bankje thuis. Ik denk namelijk dat alstie eenmaal ‘af’ is dat ie ’t dan allemaal wel prima vindt. Zijn vrouw en kinderen zijn daar waarschijnlijk zielsgelukkig mee. Paps heeft eindelijk rust in zijn donder. Maar ik verkies toch echt mijn eigen kerel van 48 die de bierbuik er af blijft trainen en mij de ruimte geeft om mijn leven te leven. En die niet benoemd dat ik een ingewikkeld mens ben, maar er gewoon mee dealt.
 
En zo zit ik in Italië en heb ik de zin van mijn leven nog niet helemaal ontdekt. Mijn ‘second life’ gaat gewoon met mijn zachtaardige metroman plaatsvinden. Hij neemt me zoals ik ben in al mijn gekkigheid, zweeftevengedoe en behoefte aan ruimte. Dinsdag komen mijn bff’s en mijn vent aan in Italië. Vandaag is het zaterdag en ik heb mijn kristallen gepoetst, mijn chakra’s gereinigd, yoga oefeningen gedaan en engelenkaarten getrokken. Tja, daar heb je allemaal tijd voor als je alleen in een gehucht zit waar niks te doen is.
Ik mis het geklets en gelach met mijn namasté bitches, ze houden me een spiegel voor en maken dat ik kan lachen om wat ik in de spiegel zie.
 
Ik zit dus in Italië om mijn midlife te bezweren. Zucht, steun en amai…………… De originaliteitsprijs ga ik niet verdienen. Ik ben zelfs niet raar of bijzonder. Volkomen duidelijk, ik ben een cliché. En ik vind mezelf óók leuk als wetmatigheid, als voorspelbaar wezen. Vandaag ga ik volledig uit balans. Geen zingeving, geen zielerust, geen ‘leef je passie’ gedoe.
Fuck it, vandaag ga ik lucht geven aan alles waar ik als rechtgeaarde midlifer behoefte aan heb. Een half uurtje rijden hier vandaan zit een outletcentrum. Mijn blitse Alfa Romeo Mito staat thuis voor de deur, maar in een Citroën C3 vind ik mezelf ook best een stoere bitch.
Ik ga voor hakjes, jurkje en flaneren in het winkelcentrum. Lippenstiftje op en mooie Italianen bekijken. De saliethee ruil ik vandaag in voor een espresso en vanavond eet ik volvette pizza. Ik denk dat het een quatro formaggi wordt.
 
Ff lekker midlifecrisissen. Mooi nieuw werkwoord en voldoende zingeving voor nu. Ik midlifecrisis, wie doet er mee?