Tussen droom en daad

‘Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad

staan wetten in de weg en praktische bezwaren’

Bovenstaande zin uit een gedicht van Willem Elsschot spookt de afgelopen weken steeds door mijn hoofd. Het gedicht van Willem verhaalt over het verlies van begeerte van de man richting zijn ouder wordende vrouw. Dat is niet de link die ik leg bij bovenstaande zin. Voor mij geeft deze zin uit het gedicht aan, waarom ik bleef hangen in een baan die de mijne niet meer was. En ik denk dat ik niet de enige ben die op basis van praktische bezwaren blijft hangen in een carrière die eigenlijk niet meer past.

Samengevat: half april liet mijn werkgever weten niet met mij verder te willen. Ik laat de emotionele rollercoaster achterwege. Het uiteindelijke resultaat van deze boodschap is geweest dat we in bijzonder goed onderling overleg uit elkaar gaan. Ik ben nu twee maanden verder en ik realiseer me dat ik een echt zondagskind ben. Ik had voorlopig zelf de keuze niet gemaakt om weg te gaan bij mijn werkgever. Want ja, wetten en praktische bezwaren…………….. Er moet hier ook gewoon brood op de plank! En op een diepere laag was ik ook bang een stukje van mijn identiteit kwijt te raken als ik niet meer zou werken als manager HR en Opleidingen. Want zo werkt dat vaak……….. je wordt je werk. Je identificeert je ermee, het maakt een deel van je persoonlijkheid. Het maakt gesprekken makkelijker als er wordt gevraagd wat je in het dagelijks leven doet. Daarnaast had en heb ik geen idee wat ik dán wilde gaan doen om de kost te verdienen én ik had me ook al ingeprent dat ik als middelbare vrouw ook helemaal geen aantrekkelijke kandidaat ben op de arbeidsmarkt. Kortom: ik had mezelf in mijn hoofd helemaal vastgedacht en zat volledig klem in een baan die de mijne niet meer was.

De directie waar ik voor werkte heeft bovenstaande opgemerkt. Misschien niet zo verwoord, maar de daad die er op volgde was de juiste. Ze hebben besloten dat we zo niet verder moesten gaan. Ik heb ruim 8 jaren met heel veel plezier en betrokkenheid bij deze werkgever gewerkt en ik kan ook niet anders dan dankbaar zijn voor de wijze waarop ze tot een einde van mijn dienstverband zijn gekomen. En nu ben ik dus tijdelijk de loopbaancoach die haar eigen loopbaan opnieuw aan het uitvinden is.

De wetten en praktische bezwaren zijn voorlopig van mijn pad en dat betekent dat er heel, heel veel ruimte ontstaat om de dingen te doen die ik leuk vind. ‘Ik wil gewoon leuk werk’ hoor ik vaak en de zin irriteert me mateloos. ‘Leuk’ is geen arbeidsvoorwaarde, het staat niet in je contract. Wat dat betreft ben ik een zakelijke personeelsadviseur: je sluit een overeenkomst met een werkgever om datgene te komen doen wat je goed kunt. En daar krijg je salaris voor. Dát is de basis van de overeenkomst en niemand belooft je dat het altijd ‘leuk’ gaat zijn. Ook de vervelende klussen, irritante collega’s en betweterige leidinggevenden komen om de hoek kijken.

Nu alle bijkomende ballast uit het arbeidscontract is weggevallen voor mij, kan ik het wel louter leuk maken voor mezelf. En dat is precies wat ik aan het doen ben.

Ik haal plezier uit het volledig opruimen, poetsen en ontspullen van ons huis. Moeders was het afgelopen jaar óf ziek óf aan het werk en druk. Dus het was een puinbak hier. Heerlijk om hoekje voor hoekje weer in te nemen en te organiseren. De kinderen, met name de jongste, hebben al verschillende keren aangegeven dat ze het fijn vinden dat ik er weer ben. Niet ziek op de bank, niet druk met van alles en louter empathisch hummend zonder écht aanwezig te zijn. We lachen weer samen! Afgelopen week ben ik een dagje naar de sauna geweest. In m’n uppie. Ik ben een groepsdier, maar wát vind ik het fijn om af en toe in mijn eigen bubbel te kruipen! Begin van dit jaar had ik de opleiding tot yogadocent weer opgepakt en ik ben begonnen met het geven van yogales 1 keer in de week. Dat deed ik er ‘bij’. Nu ik niet meer vier dagen in de week present hoef te zijn op het werk, heb ik tijd om met meer aandacht en plezier bezig te zijn met de opleiding, met het voorbereiden van mijn lessen en met mijn eigen lijf. Dat laatste is niet altijd leuk, maar wel broodnodig.

Na een burnout en opvolgend een aantal fysieke ongemakken is dat ouwe lijf van me behoorlijk uit balans. Dat merk ik elke keer weer als ik de yogamat opstap (en ook als ik de volgende dag stram en stijf uit mijn bedje stap). Naast de opleiding tot yogadocent die me zowel fysiek als mentaal uitdaagt, ga ik starten met een aanvullende opleiding op het gebied van mindfulness. En ik ben als vrijwillige eventmanager aan de slag voor De Broekriem. Nooit eerder van gehoord, maar mocht je op dit moment werkzoekend zijn, zoek De Broekriem dan op! Misschien komen we elkaar dan binnenkort wel tegen bij een workshop of bijeenkomst die ik heb mogen organiseren.

Voor diezelfde Broekriem mocht ik gisteren mijn videopitch opnemen. In de voorbereiding van mijn cameradebuut moest ik weer nadenken over de vragen ‘wie ben ik, wat kan ik en wat wil ik’. Verbazingwekkend hoe snel de antwoorden komen als de tijd en ruimte er is om daarover na te denken en als er geen wetten en andere praktische bezwaren in de weg staan. Mijn persoonlijke missie ‘groei in menselijke ontwikkeling teweegbrengen’ staat nog steeds als een huis. Op dit moment is dat met name de groei in mijn eigen ontwikkeling. Maar ook de ontwikkeling van onze kinderen. En van de mensen die voor een les bij me op de yogamat stappen.

En tot slot…………. voor het geval het nog niet opgevallen was: ik schrijf weer! Na november 2018 was de pen leeg, de onzekerheid over mijn kunnen groot en kreeg ik veel ongezouten kritiek. Niet op mijn manier van schrijven, wél over de inhoud. Daar heb ik me inmiddels overheen gezet in die zin dat ik simpelweg graag schrijf. En ik zoek het podium met mijn schrijvelarij. Dát vind ik ook leuk en volgens mij staan daar geen wetten of andere praktische bezwaren in de weg.

Wordt vervolgd.